Рубрика: Գրականություն

Երեխան ծնողների մահից հետո ապրում էր իր հորաքրոջ հետ։ Հորաքույրը շատ ժլատ էր, վատ էր վարվում Խոսեի հետ։ Դպրոցում երեխաները ծաղրում էին Խոսեին, քանի որ տղան միշտ նույն հագուստն էր հագնում։ Նրան միայն մեկն էր հավատում և սիրում՝այն մանչուկը, ում Խոսեն հանդիպել էր եկեղեցու աստիճաններին նստած։ Ըստ ինձ՝ տեսնելով այդ տղային, Խոսեի հոգում կարծես մի հույս ծագեց։ Նա հասկացավ, որ միայն նա չէ այդպես։

Ինձ դուր եկավ Խոսեի համբերատարությունը և խիզախությունը։ Նույնիսկ բարդ իրավիճակներում նա չհանձնվեց։

Իմ կարծիքով այս պատմվածքը սովորեցնում է, որ կյանքում ինչքան էլ դժվարություններ լինեն, պետք է միշտ համբերատար լինել և լավատեսությունը չկորցնել։

Автор:

Ես Անուշիկ Ղազարյանն եմ։Սովորում եմ 《Մխիթար Սեբաստացի》 կրթահամալիրում։Ես 14 տարեկան եմ։Սիրում եմ երգել։Ընտրել եմ նախադպրոցական կրթությունը։

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход /  Изменить )

Google photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google. Выход /  Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход /  Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход /  Изменить )

Connecting to %s